W dniach 9-19 czerwca z naszej parafii wyruszyła pielgrzymka, której celem było Sanktuarium Matki Bożej w Fatimie, gdzie w 1917 roku trójce dzieci objawiała się kilkakrotnie Maryja.

Trasa pielgrzymkowa wiodła nas jednak do celu przez przepiękne miejsca położone w Hiszpanii i Portugalii. Moliśmy doświadczyć daru wspólnoty w drodze, która łączy modlitwę i radosne przeżywanie każdego dnia. 

Drugiego dnia po przylocie do Lizbony udaliśmy się do przepięknej hiszpańskiej Sewilli, gdzie odwiedziliśmy przepiękną katedrą z grobem Krzysztofa Kolumba. Niektórzy wdrapali się też na przylegająca do katedry wieżę. Przechadzając się wąskimi uliczkami dotarliśmy też na Plac Hiszpański zaprojektowany na Expo 1929 odbywające się w Sewilii. Zwiedziliśmy też Alcazar - sewillską rezydencję króla Hiszpanii. 

Kolejne dwie noce spędziliśmy w Awilli, która naznaczona została przede wszystim przez życie Św. Teresy Wielkiej, reformatorki zakonu karmelitańskiego. Podziwialiśmy wspaniałą katedrę, kościoły, klasztory i imponujące XII-wieczne mury, które otaczają starą część miasta. 

Od Św. Teresy udaliśmy się do północnej częśći Hiszpanii, gdzie w Oviedo podziwialiśmy drugą (po Toledo) najpiękniejszą katedrę katolicką w Hiszpanii. Tam mieliśmy okazję modlić się przy jednej z najcenniejszych relikwi chrześcijańskich: sudarionie męki Pańskiej - chuście, która zgodnie z tradycją i podjętymi badaniami została wykorzystana przy zdjęciu Jezusa z krzyża otaczając Jego głowę. 

Szlak świętych, którym podążaliśmy doprowadził nas do jednego z trzech miejsc, któremu od czasów starożytnych przysługuje miano Stolicy Apostolskiej. Santiago de Compostela szczyci się bowiem grobem jednego z apostołów - Jakuba Starszego.

W drodze do Fatimy zatrzymaliśmy się w przepięknym Porto, gdzie wąskimi uliczkami przemierzaliśmy najstarszą część miasta zaczynając od górującej nad miastem katedry, by po spacerze zatrzymać się na pięknej promenadzie ciągnącej się wzdłuż rzeki Duero. Tam nie tylko zachwycaliśmy się pięknymi widokami, ale mieliśmy okazję skosztować tradycyjnego porto - wyjątkowego portugalskiego wina. 

Przepięknego czasu doświadczyliśmy w centrum naszej pielgrzymki, jakim była Fatima. Trzy noclegi w tym szczególnym maryjnym sanktuarium pozwoliły nam nie tylko odwiedzić miejsca związane z objawieniami z 1917 roku, ale przede wszystkim zanurzyć się w modlitewną atomosferę tego miejsca. Właśnie w Fatimie mieliśmy szczęście uczestniczyć w zakończeniu oktawy Bożego Ciała biorąc udział w procesji oraz przeżywać każdego wieczora modlitewne skupienie na różańcu w Kaplicy Objawień, gdzie trzeciego dnia przedstawiciele naszej grupy odmowili fragment różańca w języku polskim. Wyjątkowym przeżyciem była dla nas msza św. sprawowana o poranku w Kaplicy Objawień we wspomnienie Niepokalanego Serca Maryi. Wówczas spełniając prośbę polskich biskupów odnowiliśmy Akt poświęcenia Ukrainy i Rosji Niepokalanemu Sercu Maryi, a także poświęcona została figura Matki Bożej Fatimskiej, która jest darem pielgrzymów dla starzyńskiej parafii. 

Z pięknymi przeżyciami opuszczaliśmy Fatimę w niedzielny poranek, by udać się do ostatniego miejsca zaplanowanego na naszej trasie - do Lizbony, gdzie spacerowaliśmy uliczkami lizbońskich dzielnic, odwiedziliśmy miejsce narodzin Św. Antoniego (kojarzonego przede wszystkim z włoską Padwą), przepiękny kościół dawnego klasztoru hieronimitów, stanęliśmy pod militarną wieżą Belem u ujścia rzeki Tag oraz oddaliśmy szacunek portugalskim odkrywcom przy pomniku wzniesionym na ich cześć. 

Ostatni dzień naszego pobytu w Portugalii rozpoczął się bardzo wcześnie, bo już o g. 4.30 wyruszyliśmy w stronę lotniska, gdzie po odprawie i zajęciu miejsc w samolocie kilkanaście minut po godzinie 7 wystartowaliśmy w stronę Warszawy skąd autokarem dotarliśmy do Starzyna. 

Każdy w nas nosi w sercu wdzięczność wobec Pana Boga i Maryi za przepiękny czas łaski, którego doświadczylismy podczas pielgrzymki w różnych wyrazach. Jesteśmy też wdzięczni naszemu pilotowi - Panu Piotrowi - który niezwykle kompetentnie i życzliwie pełnił rolę pilota i przewodnika na naszej trasie. Teraz trzeba się postarać, by dostrzec i zadbać o owoce jakie ten czas zrodzi w nas i dookoła nas!