Menu główne
Polub nas!

Starzyno

 

        Starzyno, miejscowość ta należy do jednej z najstarszych osad ziemi puckiej, położoną na pobrzeżu kaszubskim. Nazwa miejscowości nawiązuje do lasów i puszcz otaczające te tereny. Słowo Starzyno na przestrzeni wieków przybierało różne formy m.in.: Starin, Staryn, Scarin, Starsin, Starzyn, Starzno i Starzyn Wielki. Obecna nazwa została oficjalnie wprowadzona w 1920 roku.

        Pierwsze wzmianki na temat tej wioski pochodzą z IX wieku.  Wieś Starzyno ściśle związana jest z opactwem cysterski w Oliwie. Cystersi od chwili swego przybycia na te tereny wprowadzili gospodarkę folwarczną. Uprawiano tu rolnictwo, hodowano zwierzęta, zajmowano się rzemieślnictwem itp. W 1247 roku folwark w Starzynie został zniszczony przez Krzyżaków. Jednak szybko go odbudowano, lecz parę lat później tereny zajął z powrotem zakon krzyżacki do 1466r.

        W przeciągu dziesiątek lat tereny te był pod władzą innych zgrupowań i władców. W czerwcu 1919 roku został podpisany Traktat Wersalski, na mocy którego część ziem pomorskich powróciła do Polski z pod władz pruskich. Po odzyskaniu niepodległości Starzyno należało do powiatu puckiego. Przedwojenne Starzyno było wsią typowo robotniczą. W tym czasie wieś wzbogacała się o znaczne ilości prywatnych punktów usługowych. Znajdowała się tu kuźnia, piekarnia, a także warsztat szewski.

        W okresie przedwojennym sołtysem Starzyna był Władysław Konefka – człowiek bardzo zasłużony i szanowany przez mieszkańców. Był inicjatorem i budowniczym siedmioklasowej szkoły w Starzynie, której otwarcie miało miejsce w 1936 roku. Rozwój wsi, tak jak i kraju został gwałtownie przerwany wybuchem  wojny 1 września 1939 roku. Już w pierwszych dniach II wojny światowej Starzyno zostało zajęte przez Niemców. Dla polskich mieszkańców Starzyna rozpoczęła się okupacja hitlerowska. W lasach piaśnickich rozstrzelano m.in.: sołtysa Władysława Konefkę i leśniczego Augustyna Talaśkę. Wśród zamordowanych mieszkańców wsi znalazł się również wieloletni proboszcz Jan Sieg.

       Polacy tutejszych ziem byli szczególnie prześladowani przez Niemców. Odpowiedzią na nie było zorganizowanie podziemnego ruchu opru, a także liczne wystąpienia i sabotaże mieszkańców. Wzbudzało to u wielu obywateli świadomość narodową. Po wojnie, w nowej rzeczywistości społeczno-politycznej, rozpoczął się nowy etap w życiu wsi. Starzyno szybko wracało do normalnego życia. Wybudowano tu remizę strażacką OSP, która po późniejszych przebudowach była jedną z największych remiz OSP w powiecie puckim. Obok zadań ochrony przeciwpożarowej budynek ten stanowił również ważne centrum kultury. W latach pięćdziesiątych w remizie działało wiejskie kino. Filmy sprowadzano z Gdańska. Nastąpił znaczny rozwój  oświaty i szkolnictwa, w wyniku czego zorganizowano szkoły w Starzynie, Radoszewie i Werblini. Założono pierwszą bibliotekę, powstał również Wiejski Ośrodek Zdrowia z izbą porodową. W latach osiemdziesiątych Starzyno było wsią robotniczo-chłopską z cegielnią, tartakiem i leśniczówką. W 1987 roku rozpoczęto budowę nowej szkoły w Starzynie, którą ukończono w 1996 roku. Obecnie znajduje się tu Szkoła Podstawowa i Gimnazjum im. Władysława Konefki, a dyrektorem szkół jest p. Artur Surmaj.

   







 

Wojciech Drzeżdżon "Z dziejów kościoła i parafii Świętego Michała Archanioła w Starzynie", Tczew 2006



Listopad
22
Sobota
Cecylii, Marka, Stefana
Świętej Cecylii, dziewica i męczennica
Czytania
Poczytaj
© 2009-2014 Copyright by Parafia p.w. Św. Michała Archanioła w Starzynie (Damian Pulczyński)